Δύο Έλληνες στην Αλάσκα για σκι και snowboard!

Πολλούς έχω ακούσει να λένε ότι θέλουν να πάνε Αλάσκα αλλά ποτέ δεν είχα γνωρίσει κάποιον που να το έκανε… Δεν είναι και λίγο! Οι φίλοι Στέφανος Τσιμικάλης (σκι) και Μάρκος Χατζηκυριακάκης (snowboard) τόλμησαν και έκαναν πραγματικότητα ένα ταξίδι όνειρο για πολλούς από μας! Ο Αντώνης Δαυίδ βρήκε το Στέφανο, και του έκανε μερικές ερωτήσεις για να μοιραστεί μαζί σας την εμπειρία αυτού του μαγευτικού ταξιδιού:

 

Πόσα χρόνια ασχολείσαι με το το σκι και σε τι επίπεδο;

Σκι κάνω από δυόμιση ετών. Από τα 11 ξεκίνησα να συμμετέχω σε αγώνες και από τα 17 περίπου μέχρι και τα 24 οπότε και σταμάτησα ήμουν μέλος των εθνικών ομάδων. Στην πορεία έτρεξα σε παγκόσμια πρωταθλήματα, παγκόσμια κύπελλα και σε Ολυμπιακούς αγώνες (Vancouver 2010).

DSC_3589

Γιατί διαλέξατε την Αλάσκα;

Για μένα η Αλάσκα ήταν ένα όνειρο από όταν έτρεχα ακόμα αγώνες. Το  backcountry skiing στην ουσία γιγαντώθηκε στην Αλάσκα και το heli-skiing δίνει πρόσβαση εκεί σε τεράστια, παρθένα πεδία με ιδανικές συνθήκες . Οι διαδρομές (lines) που μπορείς να κατέβεις είναι τεράστιες, το χιόνι είναι απίθανης ποιότητας ενώ λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών εκεί, κολλάει σε πλαγιές με πολύ μεγαλύτερη κλίση από αυτές που συναντάμε στην Ευρώπη. Οπότε έχεις απότομες πλαγιές με μεγάλο μήκος και μεγάλη κλίση. Συνδυασμός που κερδίζει!

Άλλος ένας λόγος που επιλέξαμε την Αλάσκα, ήταν οι γενικότερες συνθήκες εκεί. Δεν υπάρχουν χιονοδρομικά, τουρίστες, πολυτελή καταλύμματα κλπ. Είναι πολύ βασικές οι παροχές. Πιο hardcore. Εστιάζεις μόνο στο ski.

DSC_3791 DSC_3484

Πριν πόσο καιρό το οργανώσατε και τι χρειαστήκατε;

Την Αλάσκα τη σκεφτόμουν εδώ και δύομιση χρόνια όλο και πιο έντονα. Το ταξίδι ξεκίνησε να γίνεται πραγματικότητα τελείως συμπτωματικά. Τον Μάρτιο του 2013 ήμουν στο καρεκλάκι του Ηρακλή στον Παρνασσό με το Μάρκο (Χατζηκυριακάκη, με τον οποίο κάναμε το ταξίδι) και συζητούσαμε για ταξίδια οπότε και του μίλησα για την Αλάσκα. Του άρεσε πολύ η ιδέα κι έτσι ξεκινήσαμε κοντά ένα χρόνο πριν το σχεδιασμό, τα εισιτήρια τα κλείσαμε το καλοκαίρι, και τον  operator το Φθινόπωρο. Γενικά θέλει πολύ καλό σχεδιασμό. Η μετακίνηση εκεί δεν είναι εύκολη, δεν υπάρχουν τρένα, λεωφορεία κλπ.

Επίσης ήθελε μελέτη για να επιλέξουμε την εποχή που θα πάμε. Η σεζόν εκεί ξεκινά τέλη Φεβρουαρίου και κρατά μέχρι αρχές Μαΐου. Στις αρχές έχει καλύτερης ποιότητας χιόνι αλλά μικρότερες σε διάρκεια μέρες και περισσότερες πιθανότητες για κακοκαιρία ενώ πιο μετά το αντίστροφο. Εμείς επιλέξαμε το πρώτο που είχε όμως και μεγαλύτερο ρίσκο.

Τέλος είχε αρκετό ψάξιμο για να διαλέξουμε το σωστό μέρος. Operators υπάρχουν σε διάφορα μέρη στη Αλάσκα. Ο Μάρκος γνωρίζει κάποιους pro-snowboarders από τα χρόνια που έτρεχε σε αγώνες (έχει συμμετάσχει με το snowboard στους Ολυμπιακούς του Nagano το 1998) που τώρα ασχολούνται με το freeride, κι εκείνοι μας είπαν σε ποιον να πάμε.

Πως φτάσατε στην Αλάσκα;

Το ταξίδι ήταν κοντά στις 34 ώρες προς Αλάσκα και περίπου 40 η επιστροφή. Το δρομολόγιο ήταν Αθήνα-Φραγκφούρτη-Σιάτλ-Άνκορατζ-Κόρδοβα. Μετά τη Κόρδοβα επιστρεψαμε πάλι Άνκορατζ όπου νοικιάσουμε αμάξι για να πάμε για τρεις μέρες στο Βαλντέζ που ήταν περίπου 300 μίλια δρόμος.

 Τι αισθάνθηκες μόλις φτάσατε και την πρωτοαντίκρισες;

Στο Άνκορατζ φθάσαμε κατά τις 2 τα χαράματα κι επομένως δεν είδαμε πολλά. Ωστόσο είχε κρύο και χιόνι μεσα στην πόλη κι αμέσως αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε, ότι επιτέλους πλησίαζε η ώρα που θα βρισκόμασταν στα βουνά. Η ανυπομονησία φούντωνε αλλά παράλληλα και η ανησυχία αν θα είναι όπως το περιμέναμε. Τα βουνά τα πρωτοείδα από το αεροπλάνο κατά τη διάρκεια της πτήσης από Άνκορατζ για Κόρδοβα. Η οροσειρά των Chugach είναι πραγματικά τεράστια και τα βουνά πολύ εντυπωσιακά.

Που μένατε;

Στη Κόρδοβα ο operator έχει τις εγκαταστάσεις του σε ένα παλιό κονσερβοποιείο που βρίσκεται πάνω στη θάλασσα και του οποίου ένα τμήμα έχει γίνει κατάλλυμα με δίκλινα δωμάτια. Απλά πράγματα αλλά φοβερή ατμόσφαιρα. Στο Βαλντέζ μέναμε σε ένα από τα 2-3 ξενοδοχεία που έχει η πόλη.

Πόσο χιόνι είχε σχετικά με τις άλλες χρονιές;

Φέτος ήταν μια κακή χρονιά από άποψη χιονιού. Είχε ρίξει περίπου 500 ίντσες, ενώ άλλες χρονιές τέτοια εποχή έχει συνήθως ήδη ρίξει πάνω από 700. Βέβαια τη μία βδομάδα που ήμασταν εκεί έριξε σχεδόν 4 μέτρα.

Όπου πήγατε για σκι, πήγατε με το ελικόπτερο. Πως ήταν αυτή η εμπειρία;

Τις πρώτες μέρες χιόνιζε συνέχεια και δεν κάναμε καθόλου σκι, κι έτσι εκτός από το heli-orientation που κάναμε τη πρώτη μέρα δεν μπήκαμε σε αυτά καθόλου. Η ειρωνεία ήταν ότι τα ελικόπτερα ήταν έξω από τα δωμάτια και κάθε πρωί που ξυπνούσαμε ήταν το πρώτο πράγμα που βλέπαμε. Όταν επιτέλους τα χρησιμποίησαμε ήταν φοβερή εμπειρία. Τα πράγματα που κάνει ο πιλότος δεν υπάρχουν. Προσγειώνεται σε μέρη που δεν το πιστεύεις αν δεν το δεις. Η ακρίβεια στις  κινήσεις του είναι τρομερή. Σχεδόν σε κάθε πτήση μας περίμενε μια έκπληξη. Δεν είναι για όσους αγχώνονται εύκολα.

Πως λειτουργούσε γενικά το πως και που θα πάτε για σκι;

Τις μέρες που βγήκαμε τελικά για σκι, ο κίνδυνος για χιονοστιβάδες ήταν extreme στην αρχή και considerable μετά, αφού είχε ρίξει 3-4 μέτρα χιόνι μέσα σε μια εβδομάδα. Επομένως οι πλαγιές στις οποίες μπορούσαμε να κινηθούμε ήταν περιορισμένες. Δηλαδή, δεν μπορέσαμε να πάμε σε πολύ απότομες, ότι ήταν πάνω από 45 μοίρες για μεγάλο μήκος, κι επίσης έπρεπε να αποφύγουμε πλατιές πλαγιές οπότε κάναμε σε πιο στενά couloir.  Γενικά ο κίνδυνος για χιονοστιβάδες ήταν ο κύριος γνώμονας. Μετά ερχόταν η ποιότητα του χιονιού και αναλόγως με το  γκρουπ η δυσκολία της διαδρομής.

Οι οδηγοί διάλεγαν τα πεδία που θα κινούμασταν για όλη τη μέρα και επίσης τις πλαγιές για κάθε διαδρομή. Αν μας άρεσε κάτι από αυτά που βλέπαμε μπορούσαμε να το προτέινουμε κι ο οδηγός αποφάσιζε αναλόγως.

Ποιά ήταν η πιο ενθουσιώδες στιγμή του ταξιδιού αυτού;

Η μία ήταν σίγουρα η πρώτη διαδρομή. Αν και ήταν σε πλαγιά με πολύ ήπια κλίση ήταν από τις καλύτερες στιγμές αφού έκανα για πρώτη φορά σκι στην Αλάσκα. Η άλλη ήταν συμπτωματικά η τελευταία, που μας άφησε ο πιλότος σε μια κορυφή με χώρο περίπου 1,5 επί 1,5 μ. Από εκεί μετά κάναμε μια τραβέρσα για να πέσουμε σε μια από τις πιο απότομες και μακριές πλαγιές που κατεβήκαμε. Η στιγμή που έπεφτα στη πλαγιά είναι αξέχαστη.

Κάποια στιγμή που να φοβήθηκες για κάτι;

Ως προς το σκι δεν φοβήθηκα κάτι. Ο οδηγός μας, ο Jed μας είχε κάνει να νιώσουμε γενικά πολύ ασφαλείς. Παρόλο που δε μιλούσε πολύ (χωρίς να είναι απόμακρος), τον εμπιστευόμασταν. Δυο φορές που είχε κατέβει πρώτος μας ειδοποίησε από τον ασύρματο ότι η πλαγιά ήταν ασταθής και υπήρχε πιθανότητα να φύγει. Πριν κατέβουμε μας έδωσε οδηγίες για το πως να κινηθουμε και επιπλέον μας καθοδηγούσε από τον ασύρματο κατεβαίνοντας. Εκεί ανησύχησα, αλλά δε φοβήθηκα. Εκεί που όντως «σφίχτηκα» ήταν σε κάποια σημεία που έπρεπε να τραβερσάρουμε πάνω σε κάτι βουνοκορφές για να φτάσουμε από τα σημεία προσγείωσης στις εισόδους που πέφταμε στις πλαγιές. Εκεί ήμουν με τα σκι στα πόδια και δεξιά-αριστερά είχε χάος. Η προοπτική του να χάσεις την ισορροπία σου εκεί ήταν τρομακτική.

dodgy hike dodgy traverse

Ο κόσμος πως σας φάνηκε εκεί; Ήταν φιλικός;

Οι άνθρωποι ήταν πολύ φιλόξενοι. Επειδή δεν έχουν πολύ τουρισμό εκεί, τους λίγους τουρίστες που δέχονται τους αντιμετωπίζουν θετικά. Ειδικά εμάς που ήμασταν από Ελλάδα ακόμα περισσότερο. Οι οδηγοί και το υπόλοιπο προσωπικό των operators είναι άνθρωποι που έρχονται από την ηπειρωτική Αμερική στην Αλάσκα κάθε χειμώνα για να είναι κοντά στα συγκεκριμένα βουνά και να κάνουν σκι εκεί. Πρόκειται για φοβερούς τύπους, για ανθρώπους που ζουν για το βουνό.

Τέλος, πως θα χαρακτήριζες το ταξίδι αυτό και την Αλάσκα;

Το ταξίδι ήταν εμπειρία ζωής. Παρόλο που περάσαμε πολλές ταλαιπωρίες (βλάβες σε πλοία, ακυρώσεις πτήσεων, σφοδρές χιονοθύελλες) άξιζε και με το παραπάνω τον κόπο. Η Αλάσκα είναι μαγική, νομίζω αν αγαπάς το βουνό και φτάσεις ως εκεί, θα σε κερδίσει.

10259486_10152335347880211_2060466762_n DSC_3500 DCIM100GOPRODCIM100GOPRO DSC_3504DCIM100GOPRO DCIM101GOPRODSC_3496 DSC_3489 DSC_3480c3e483c7_o 10268307_10152335346680211_750016658_n