Thiseas Kampas: 30 days in Bonaire

Ο αθλητής του Frulite On The Go, Θησέας Καμπάς, επισκέφθηκε έναν ονειρεμένο προορισμό για freestyle windsurf και η απόδραση του κράτησε αρκετά για να μας γράψει ένα report για το πως είναι να περνάς 30 μέρες στον παράδεισο και τους λόγους που σε κάνουν να εξελίσσεσαι εκεί.

Θησέας Καμπάς:

Τον περασμένο Μάρτιο μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω ένα όνειρό μου πραγματικότητα! Πέρασα 30 μέρες στο Bonaire, το παράδεισο του freestyle windsurf, ένα νησάκι της Καραϊβικής, πατρίδα πολλών ταλέντων και παγκόσμιος προορισμός πολλών πωρωμένων με το freestyle wiindsurf.

Ο Μάρτιος ήταν ιδανικός μήνας για το ταξίδι από πολλές πλευρές: μόλις είχα τελειώσει την εξεταστική στη σχολή, στην Ελλάδα τον Μάρτιο κάνει κρύο όταν φυσάει ενώ στο Bonaire θεωρείται κάλος μήνας από πλευράς αέρα. Έφτασα στο νησί βράδυ, πήγα στο Surf Hostel όπου θα έμενα και το επόμενο πρωί πήγα κατευθείαν στην παραλία για ένα session με 5.2 – κλασσικές συνθήκες Bonaire. Τις επόμενες δύο μέρες φύσηξε μόνο το πρωί οπότε τα απογεύματα τα αξιοποίησα για να οργανωθώ και να γυρίσω λίγο το νησί. Την τέταρτη μέρα ο αέρας δεν ήρθε ποτέ και η πρόγνωση φαινόταν πολύ άσχημη. Για λίγες μέρες με την παρέα από το hostel και την παραλία κάναμε ότι οι υπόλοιποι τουρίστες (βόλτες, snorkelling, κλπ) και ότι κάνουν οι windsurf-άδες όταν δε φυσάει (κουτσομπολιό και γκρίνια). Το κουτσομπολιό με τους pro του χώρου του windsurf έχει αρκετό ενδιαφέρον αλλά και γέλιο.

Ενδιαφέρον, γιατί μαθαίνεις πράγματα όπως για παράδειγμα πώς λειτουργούν ορισμένες εταιρείες του χώρου ή πώς παίρνουν επαγγελματικές αποφάσεις – άλλες δοκίμαζαν ήδη πρωτότυπα σανίδια για το 2018 ενώ άλλες λάνσαραν σανίδια του 2016 χωρίς να έχουν κάνει πραγματικό R&D, κάποιες εταιρείες κλείνουν πόρτες σε αθλητές γιατί δεν ενδιαφέρονται να αναπτύξουν ή να προωθήσουν συγκεκριμένες κατηγορίες windsurf.

Γέλιο, βλέποντας ότι δεν ψαρώνουμε μόνο εμείς οι κοινοί θνητοί με τα βιντεάκια του Gollito ή το πλαναριστό διπλό air culo του Steven και ότι αυτά προκαλούν μεγάλες συζητήσεις αλλά και ζήλιες.

Ευτυχώς ο αέρας δεν άργησε να επανέλθει και μέχρι να φύγω δεν σταμάτησε ξανά. Οι μέρες ξεκινούσαν πολύ νωρίς με windsurf, το μεσημέρι διάλειμμα και το απόγευμα πάλι windsurf. Ότι πρέπει για σοβαρή εξέλιξη αφού οι συνθήκες της θάλασσας είναι ίδιες καθ όλη τη διάρκεια της μέρας και ο αέρας έχει πολύ μικρές διακυμάνσεις ο μόνος λόγος που δεν είσαι στη θάλασσα το μεσημέρι είναι η αφόρητη ζέστη και ηλιοφάνεια.

θησεας καμπας bonaire

Το επίπεδο των αθλητών στο νερό… αλλού! όταν κάνεις με τους καλύτερους γίνεσαι καλύτερος,  είχα μια ιδέα για το τι θα δω χάρη στα βιντεάκια στο youtube αλλά το να βλέπεις τους καλύτερους να χώνουν μπροστά σου είναι πολύ διαφορετικό. Επίσης ήταν όλοι πρόθυμοι να βοηθήσουν, να δώσουν tips!

Χαρακτηριστικότεροι από τους locals ο Amado, Kiri, Taty και Cheppie. Φοβερά πρόθυμος να βοηθήσει ο Caesar, το παιδί που μπορεί να έχετε δει σε κάποιο βίντεο να πετάει πανιά στον αέρα. Εντυπωσιακοί επίσης ήταν ο Julien Mas, ο Antony Ruenes, o Nic Hibdige και ο σαραντάχρονος Stefanino ο οποίος στον αγώνα που τρέξαμε κατάφερε 10 moves μέσα σε 3 λεπτά!

Ο αγώνας αυτός, το King of Bonaire, διοργανώθηκε από τον Julien Mas και έλαβε χώρα μόλις ξεκίνησε η περίοδος αέρα. Είχε αρκετό ενδιαφέρον για εμένα γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να συναγωνιστώ με αθλητές παγκοσμίου επιπέδου αλλά και να είμαι από τους πρώτους αθλητές που έτρεξαν αγώνα με ένα τελείως καινούριο format, εφεύρεση του Julien, που είχε εφαρμόσει αρχικά στη Γαλλία και τα Windmeet. Αντί να τρέξουμε σε ζευγάρια και να προκρίνεται ο καλύτερος κάθε φορά όπως γίνεται συνήθως, τρέξαμε ο καθένας μόνος του τρία τρίλεπτα runs κατά τα οποία ο κάθε αθλητής προσπαθούσε να πάρει την καλύτερη δυνατή βαθμολογία. Οι αθλητές βαθμολογήθηκαν με τη βοήθεια ενός συστήματος live scoring που δουλεύει μέσω internet, στο οποίο οι κριτές απλά εισήγαγαν βαθμολογίες βάσει εντύπωσης/στυλ εκτέλεσης ενώ το σύστημα αποφάσιζε για τα υπόλοιπα (δυσκολία, variety, κλπ). Για εμένα δυστυχώς ήταν οι πρώτες μου μέρες στο Bonaire και ακόμα δεν είχα συνηθίσει το 5.2 και τις συνθήκες εκεί και έτσι δεν μπόρεσα να κάνω πολλές από τις φιγούρες που κατάφερα να κάνω τις τελευταίες μου μέρες εκεί. Αφού τελείωσαν τα τρίλεπτα runs όλοι οι αθλητές, βγήκε μια γενική κατάταξη και οι 12 πρώτοι έτρεξαν την επόμενη μέρα ένα είδος τελικού σε κλασικό format (σε ζευγάρια δηλαδή) σε ένα άλλο σποτ.

Μου πήρε αρκετές μέρες να συνηθίσω το μεγάλο πανί μου (5.2) που είναι και το κύριο μέγεθος εκεί αλλά μόλις το συνήθισα άρχισα να δοκιμάζω ότι moves μπορούσα, χωρίς να σκέφτομαι τι πανί έχω. Κυρίως εστίασα στα normal duck moves, culo και kono, δοκίμαζα κάποια moves από την “κακή” μου πλευρά και κάποιους συνδυασμούς (spock-culo, puneta-burner, gozada-funnell). Το μέρος είναι τέλειο για όποιον θέλει να βελτιωθεί στο freestyle: flat νερό στις άκρες, chop-άκι στο κέντρο, σταθερός αέρας, ζεστό νερό.

thiseas in bonaire 1

Προσθέτοντας στις τέλειες συνθήκες τα χρώματα της θάλασσας, τις θαλάσσιες χελώνες, τα σαλάχια που πηδούσαν από το νερό, τα φλαμίνγκο που πετούσαν από πάνω μας… παράδεισος!

Το ταξίδι στο Bonaire μου άνοιξε την όρεξη για κι άλλα ταξίδια αλλά και για περισσότερο windsurf! Μέχρι το επόμενο ταξίδι πρέπει να στρωθώ να διαβάσω (το μυαλό είναι ακόμα στο Bonaire μάλλον) για την εξεταστική του Ιουνίου, θα πάρω μέρος στο Treehouse Challenge που θα γίνει σύντομα και το καλοκαίρι θα το περάσω για πρώτη φορά στη Νάξο.

Θέλω να ευχαριστήσω το FruliteOnTheGo που με βοήθησε να κάνω ένα όνειρό μου πραγματικότητα, την RRD Ελλάδας και την GLARIDIS Sports για τον άψογο εξοπλισμό.